para akong naglalakad na bato kanina..

bato na walang nararamdaman pero naglalakad..

naglalakad nang hindi alam kung saan pupunta..

pupunta sa isang lugar na malayo..

palayo ng palayo na hindi man lang lilingon..

hindi lilingon sa isang taong naging dahilan ng madaming bagay na pinagiispan..

madaming bagay na pinagiisipan to the point na nakakablanko ng utak..

utak na sinasabing dapat kang mainis..

mainis sa kanya..

sa kanya o sa sarili mo?

sa sarili mo o sa oras?

oras na parang napakaiksi..

napakaiksi pero mabagal..

lumalabo na naman ako.. hay..

sana dulot lang to ng init ng araw at lamig ng aircon sa internet shop..

internet shop na ayaw ko ng pasukin kaya sana may dsl na sa bahay..

bahay na ayaw ko pang uwian dahil hindi ko mailabas ang nararamdaman ko doon..

doon kung nasan ang mga taong hindi naman talaga nakikilala at nakikita ang tunay na anne..

ang tunay na anne na laging naiiwan sa paaralan o sa mrt..

sa mrt na lagi kong sinasakyan..

sinasakyan para makarating sa pupuntahan..

pupuntahan na malayo sa lugar na nilalayuan..

nilalayuan dahil sa taong dahilan ng pagkalungkot ngaung araw..

ngaung araw ng sabado, ika labing anim ng hunyo..

sad....